หวังว่าพระเจ้าจะไม่ทอดทิ้งมึง“

ผมอวยพรให้ไอ้ฟิวที่กำลังนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงผู้ป่วยของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง  ตามเนื้อตัวมันเต็มไปด้วยผ้าพันแผล  ไม่ใช่ว่ากระดูกหักหรือเดาะอะไรหรอกนะ   แต่หมอพันไว้เพื่อรักษาอาการไหม้  หมอบอกว่าโชคดีที่ฟ้าไม่ได้ผ่ามันโดยตรง และกระแสไฟไม่แรงนักจึงไม่มีผลกระทบต่อระบบหัวใจและสมอง   เหอะ! ยังไงซะ…สำหรับผมมันก็สาหัสอยู่ดี  ไอ้นี่น่ะถ้าเสียโฉมขึ้นมา จะใช้อะไรทำมาหากิน -_-

ติ๊ง!

นาฬิกาแผดเสียงเบาๆเมื่อเข็มยาวและสั้นมาบรรจบกันที่เลขสิบสอง ….เที่ยงคืนแล้ว และตอนนี้ผมก็กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ข้างๆเตียงของไอ้ฟิว  ผมนั่งมองมันมานานแล้วล่ะ  ผมกลัวมากว่ามันไม่ฟื้นขึ้นมา   โอเค…ผมยอมรับว่าผมเป็นห่วงมัน  ก็มันเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่งเลยนี่นา และมันก็เคยช่วยเหลือผมมาหลายครั้งแล้วด้วย

บางที….ผมอาจจะชอบมันก็ได้  ถ้าไม่ดันไปตกหลุมพรางไอ้จีซัสซะก่อนอ่ะนะ -_-

พูดถึงไอ้จีซัส  รายนั้นน่ะถูกเพื่อนร่วมกระทะ(ทองแดง)ลากตัวกลับไปทันทีหลังทำแผลเสร็จ   ผมเป็นคนโทรเรียกเพื่อนมันมาเองแหละ    ช่วยไม่ได้ มันเสือกลืมโทรศัพท์กับข้าวของทั้งหลายทั้งแหล่ไว้ที่โซฟาหน้าห้องฉุกเฉินเอง   แล้วผมก็สั่งพยาบาลให้เก็บหมายเลขห้องพักฟื้นของไอ้ฟิวไว้เป็นความลับเรียบร้อยแล้วด้วย   ดังนั้นไม่มีทางซะหรอกที่ไอ้จีซัสจะได้มาอาละวาดที่นี่   เหอะ! มันคงโกรธน่าดู  ตอนที่ผมวิ่งเข้าไปช่วยไอ้ฟิว  มันแทบจะกลายร่างเป็นแดร็กคูล่าเลยล่ะ    แต่ช่างหัวมันประไร -_-!  ยังไงตอนนี้ชีวิตของคนใกล้ตาย(?)ก็สำคัญกว่า!

ใจจริงผมก็อยากจะติดต่อครอบครัวของไอ้ฟิวอยู่เหมือนกัน  แต่ดันไม่มีช่องทางอะไรเลย  จะให้กลับไปตระเวนหาโทรศัพท์มือถือของมันที่ไม่รู้ว่าแม่งเอาไปวางไว้ ณ ส่วนไหนของสนามบาสก็คงไม่ไหว =_=;

ฉะนั้นก่อนวันพรุ่งนี้จะมาถึง  ผมคงต้องดูแลมันไปก่อน ….เหอะ! GOD  BLESS  YOU อีกทีก็แล้วกัน! -_-

  

แสงแดดที่เล็ดลอดผ่านรอยต่อของผ้าม่านปลุกผมให้ตื่นขึ้นมา….และรู้สึกเมื่อยล้าไปทั้งตัว -_-

พระเจ้า! นี่ผมนั่งหลับหลังขดหลังแข็งแบบนี้ทั้งคืนเลยหรอเนี่ย!  โอ๊ยย รวดร้าวไปถึงเชิงกรานเลยวะครับ T_T

เอ่อ…แล้วทำไมไอ้ฟิวมันจับมือผมไว้แน่นอย่างนั้นล่ะ -_-‘

ผมมองมือตัวเองที่ถูกกุมไว้ซะแน่นหนาแถมยังถูกจับไปวางไว้บนหน้าท้องแข็งๆของมันด้วยความลำบากใจ  จะเอาออกก็กลัวรบกวนมัน  แต่ถ้าอยู่อย่างนี้ต่อไปก็ไม่ไหวนะ ….กูปวดเยี่ยว!

ผมตัดสินใจแกะมือมันออกด้วยความนิ่มนวล(?)  ค่อยๆแกะที่ล่ะนิ้ว  อ่า…อย่างนั้นแหละ  นิ้วโป้ง  นิ้วชี้  นิ้วกลาง  นิ้วนาง และนิ้ว!

หมับ!

เฮือก!

ผมสะดุ้งด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆนิ้วที่แกะได้แล้วกลับกระดกขึ้นมาตะปบมือผมใหม่  แถมยังแน่นกว่าเดิมซะอีก!!  พอหันหน้าไปมองหน้าเจ้าของมือก็ชัดเลย!  ….ไอ้ห่านี่กวนตีนยามเช้าเก่งฉิบหาย!

ไอ้ฟิวแหกปากยิ้มจนตาเป็นสระอิ   มันเอียงคอไร้เดียงสาเหมือนกับว่าไม่ได้จงใจจับมือผมเอาไว้

“ปล่อย-_-”

“ทำไมต้องปล่อย ^_^”

ให้ตายสิ!  ผมเกลียดรอยยิ้มเรี่ยราดของมันจัง -_-!

“กูจะไปบอกหมอว่ามึงฟื้นแล้ว”

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง เพราะหมอเค้ารู้ตั้งแต่มาเช็คความดันกูตอนหกโมงแล้ว ^_^”

อ๋อ! ตื่นนานแล้ว  แต่มึงแกล้งหลับแล้วหลอกจับมือกู??

“ปล่อย กู-ปวด-เยี่ยว -_-“

“อดทนไว้ก่อนสิ ^_^”

“ถ้ากูเป็นนิ่ว กูจะล่อขวานมาเฉาะกบาลมึง -_-“

“โอเคๆ…ปล่อยก็ได้”

ไอ้ฟิวพูดเสียงอ่อย  สาบานได้ว่าไม่เคยมีใครทำหน้าเศร้าได้ตอแหลเท่านี้มาก่อน -_-